De 7 tot 7 economie

Het is 8 uur. Ik zit in De Koffiesalon op de hoek van de Eerste Helmersstraat en de Eerste Constantijn Huygensstraat deze column te schrijven. “De Koffiesalon – 7 dagen in de week van 7 tot 7” staat op de ruit geschreven. Een bedrijfsfilosofie die me persoonlijk wel aanspreekt. Alleen al vanwege de drie zevens in één zin. Zoveel heilige getallen op de vroege morgen. Dit voelt goed!

Onlangs introduceerde een collega het vier bij vier oudermodel. Heeft niets te maken met  SUV’s, maar alles met de ideale balans tussen werk en ouderschap. Een mooie regel. De 7 tot 7 economie zou een vergelijkbaar antwoord kunnen zijn voor de service economie. Is daar dan een probleem hoor ik u vragen. Wat is er mis met van 9 tot 5?

Telkens weer wordt ik geconfronteerd met dit aloude arbeidsethos uit roomse tijden.
Dat overigens nog alledaags blijkt voor het merendeel van de bedrijven in de dienstverlenende sector. In tegenstelling tot de ondernemende middenstand hebben veel servicebedrijven geen avondopenstelling, laat staan dat ze bereikbaar zijn in het weekend. Langzaam komen enkelen over de brug, maar het zijn nog bange schapen als ik de metafoor mag gebruiken.

Natuurlijk zegt u dat we allang in een 24-uurseconomie leven.
Maar dan vraag ik u of dat werkelijk zo is. Ik kan natuurlijk midden in de nacht een boek kopen bij Bol.com. Niet dat ik dat daar behoefte aan heb. Maar het kan!
We kunnen 24 uur per dag zaken doen. Dat wil zeggen dingen kopen en betalen met onze creditcard. Maar als er iets fout gaat met onze bestelling en we aangewezen zijn op dienstverlening van de 24-uurseconomie, dan blijkt de klantenservice op ‘normale’ werkuren bereikbaar. Hoe 24-uurs is deze economie dan eigenlijk..

Vergeet de 24-uurseconomie. Niemand hoeft 24 uur per dag bereikbaar te zijn.
Doe mij maar de filosofie van De Koffiesalon: 7 dagen in de week van 7 tot 7!
En ja, ze hebben nog goede koffie ook.